Wie is Simone de Beauvoir?

Op haar achttiende schrijft Simone de Beauvoir in haar dagboek: ‘Wees niet ‘juffrouw de Beauvoir’, maar wees jezelf.’ Hiermee geeft ze zichzelf de opdracht om zich vooral niet sociaal wenselijk te gedragen. Ze wil zélf haar leven bepalen en invullen.  

Ze vormt samen met haar studiegenoot en grote liefde, Jean Paul Sartre, de basis van een groep existentialisten. Deze groep filosofen ontmoet elkaar in rokerige cafés in Parijs en gelooft dat elk mens zelf verantwoordelijk is voor hun leven. Elke keuze die je zelf maakt, bepaalt je toekomst. Je kan niet de schuld geven aan god of andere mensen. Volgens de Beauvoir zijn de omstandigheden waarin je leeft hierbij wel belangrijk. De een heeft veel meer vrijheid om keuzes te maken dan de ander.  

Getrouwde vrouwen mogen in die tijd weinig zonder toestemming van hun man. Ze mogen niet werken, geen bankrekening openen en niet zomaar op reis. Het boek van de Beauvoir De Tweede Sekse (1949) zorgt daarom voor veel reacties. Ze schrijft hierin: “Je wordt niet als vrouw geboren, je wordt tot vrouw gemaakt.” Deze zin wordt later wereldberoemd. De Beauvoir vindt dat meisjes vanaf jonge leeftijd leren om klein te blijven en zich aan te passen. Bijvoorbeeld door veel sprookjes, waarin vrouwen alleen maar mooi zijn en vooral wachten om gered te worden door een man. Ze moedigt vrouwen aan om zelf de controle over hun leven te nemen. 

In haar eigen leven doet ze dat zelf ook. In haar relatie met Sartre maken ze afspraken die vernieuwend zijn in die tijd. Ze zijn elkaars grote liefde, maar hebben ook hun eigen vrije leven. Zo spreken ze af dat ze ook seks mogen hebben met anderen, zolang ze het eerlijk aan elkaar vertellen. Dat zorgt soms ook heus voor jaloezie. Want hierbij is het de vraag wat de vrijheid van de één betekent voor de vrijheid van de ander. Maar het hebben van hun eigen leven maakt hun liefde niet minder: na de dood van de Beauvoir in 1986 worden ze samen in hetzelfde graf begraven.