Wie is Laozi?

Laozi’s verhaal gaat als volgt: Langzaam sjokt een waterbuffel richting de Chinese grens. Er zit een oude man op. "Daar heb je Laozi", denkt de poortwachter, "die op het punt staat het land te verlaten." Om te zorgen dat zijn wijsheden niet verloren gaan, vraagt hij Laozi om ze op te schrijven. Dat doet Laozi kort en bondig: in 81 teksten en ongeveer 5.000 Chinese tekens, die samen de beroemde Daodejing vormen, het heilig boek van de Chinese filosofie.

"Wij mensen willen antwoorden, maar nou net op de grote vragen van het leven zijn die er helemaal niet. En dus moeten we loslaten", zegt Laozi. Streven is zinloos. Alles speelt zich toch af volgens de Dao, de bron van alles wat is. Letterlijk betekent Dao ook ‘weg’. Het is een soort pad dat je kan volgen om in harmonie te zijn met alles.

Te drukke agenda’s, te veel zorgen, een te grote ambitie. Al die dingen helpen ons in elk geval niet. Ze leiden juist af van waar het echt om draait in de wereld. We zien niet wat er om ons heen is. Daarom is het volgens de Daodejing zo belangrijk om 'wu wei' toe te passen in je leven: niet-doen, ophouden met verlangen en proberen.

Neem een boom als voorbeeld. Die staat en wacht geduldig af wat komen gaat. Hij hoeft niet zo nodig op reis. Storm, regen en felle zon beuken op hem in, maar hij klaagt niet. Hij is soepel, want als hij niet meebuigt, dan breekt hij.

Of neem een voorbeeld aan water. Water kent allerlei vormen, maar is altijd zichzelf. Het vloeit en het valt. Het is zacht, maar kan zelfs de hardste steen slijten. Het stroomt daar waar het gaan kan.

Dus laat je leiden door de flow. Want Laozi zegt: "Als ik loslaat wie ik ben, word ik wie ik zou kunnen zijn."

En wie Laozi dan is? Dat moeten wij ook loslaten. Waarschijnlijk heeft hij als persoon nooit bestaan en is de Daodejing geschreven door meerdere mensen over langere tijd, maar het verhaal vat veel samen: niet met je ego bezig zijn, bescheidenheid en simpel leven. Precies dat is waar het in het Daoïsme om draait.