Sinds wanneer willen we zongebruind zijn?

Een bleke huid hebben is eeuwenlang een statussymbool in Nederland. Arbeiders werken de hele dag op het land en krijgen hierdoor een zongebruinde huid. De rijke elite kan binnen in de schaduw blijven zitten en hun bleke huid is hier het bewijs van. Als ze dan toch naar buiten gaan nemen ze een zonneparaplu mee of dragen ze een wijde hoed.

Pas in de 19e eeuw komt daar verandering in. Door de industrialisatie werken arbeiders steeds vaker in fabrieken in plaats van op het land. Daarnaast wordt het voor de allerrijksten vanaf deze eeuw mogelijk om warme, exotische oorden te bezoeken en daar een tintje te krijgen. Dan doen ze onder andere door middel van grote, luxe cruiseschepen. Langzaam draait het beeld om: bleek zijn is uit, een tintje hebben is in.

Maar zongebruind zijn wordt pas echt mode wanneer wereldberoemd mode-ontwerpster Coco Chanel zongebruind van een cruiseschip stapt. Het verhaal gaat dat ze aan boord van het schip in de zon in slaap was gevallen en zo per ongeluk het zonnebaden heeft uitgevonden. Vanaf dat moment komt een zongebruinde huid te staan voor een luxueuze, gezonde en actieve leefstijl.

In 1960 wordt het voor de gemiddelde Nederlander steeds betaalbaarder om naar een warm land op vakantie te gaan. Dat komt door de opkomst van de auto en de luchtvaartindustrie. Tot op de dag van vandaag zijn warme bestemmingen zoals Spanje en Italië ontzettend populair. Terugkomen van vakantie met een tintje is sindsdien het ultieme souvenir.

Een zongebruinde huid hebben is in Nederland nog steeds een schoonheidsideaal. We vinden mensen met een zongebruinde huid er vaak gezonder en aantrekkelijker uitzien. Maar, we weten ook steeds beter welke risico's aan zonnen verbonden zitten. Wil je meer weten over wat de zon allemaal met je huid doet, bekijk dan onze story.