Sinds wanneer zitten we op het terras?
Even een ‘terrasje pakken’: wij Nederlanders doen het maar al te graag. Als het mooi weer is moet je vechten voor een plekje.
Maar dat is niet altijd zo geweest. Tot halverwege de 19e eeuw vind je eigenlijk geen terrassen in Nederlandse steden.
Kroegen zijn er genoeg, maar het drinken gebeurt vooral binnen. Ook als de zon schijnt. Dat komt doordat er nog geen stoepen zijn. Je kan dus niet op veilige afstand van het verkeer een drankje drinken op straat.
Bovendien stinkt het enorm op straat in grote steden. Zo wordt in de grachten, waar we nu zo graag aan zitten, afval en poep gedumpt. Mensen zitten daarom liever in de kroeg, dan ervoor.
Dat verandert halverwege de 19e eeuw. In Parijs ontstaat dan een levendige terrascultuur. Er komen grote boulevards met brede stoepen, met genoeg plek voor tafels en stoelen.
Cafés en restaurants zetten die dan ook massaal neer.
Op het terras zitten wordt ineens een trend in Parijs. En die waait al snel over naar Nederland.
Een ‘terrasje pakken’ is een teken van welvaart, een manier om te laten zien dat het goed met je gaat. Het is ‘zien en gezien worden’. Daarvoor hoeft het niet eens warm te zijn.
Op het terras zitten doen we dus al sinds eind 19e eeuw. Maar tussen 1970 en 1990 groeit het aantal terrassen in Nederland pas echt snel.
Dan worden de meeste binnensteden autovrij, waardoor er veel extra plek vrijkomt.
Tijdens de coronapandemie zijn de straten voor het eerst helemaal leeg. Om de verspreiding van het virus tegen te gaan sluiten de terrassen.
Alle tafels en stoelen worden opgeruimd. Het ziet er bijna spookachtig uit.
Nu zijn de terrassen niet meer weg te denken uit het Nederlandse straatbeeld. En het worden er steeds meer. We besteden onze vrije tijd maar al te graag buiten de deur.
Sinds wanneer zitten we op het terras?
