Welke rol speelde Nederland in de slavernij?
Het slavernijverleden is een van de zwartste bladzijden uit de Nederlandse geschiedenis. Van de 17e eeuw tot en met de 19e eeuw verschepen de Nederlanders bijna 600.000 mensen van Afrika naar Amerika om onder dwang te werken in slavernij.
Nederlandse handelaren kopen aan de West-Afrikaanse kust Afrikaanse mannen, vrouwen en kinderen. Ze worden op schepen geladen die naar Noord- en Zuid-Amerika varen.
De overlevenden worden verkocht, onder andere in het Caribisch gebied en Suriname. Daarna moeten ze onder dwang werken. Bijvoorbeeld op koffie-, suiker- of katoenplantages, in zoutmijnen of in huishoudens.
Hun leven is loodzwaar. Op plantages moeten ze bijvoorbeeld werkweken maken van 60 tot 100 uur in de brandende zon.
Door zware straffen, slechte behuizingen en ziekte overlijden duizenden mensen.
Grote bedrijven zoals de West-Indische Compagnie en de Verenigde Oost-Indische Compagnie () verdienen veel geld door de slavernij. Ook havensteden als Amsterdam en Hoorn profiteren flink van de winsten.
Tot slaaf gemaakten die zich verzetten, krijgen zware straffen. Toch weet een deel te vluchten naar het oerwoud, waar ze nieuwe gemeenschappen vormen.
Er breken soms ook grote opstanden uit. Zoals die van 1795 in Curaçao, onder leiding van Tula.
In 1814 verbiedt Nederland de slavenhandel. Pas in 1863 wordt het houden van slaven overal verboden.
Nederland is een van de laatste Europese landen die de slavernij afschaft. Zelfs na de afschaffing zijn veel mensen niet vrij. Ze moeten verplicht 10 jaar doorwerken.
Tijdens Keti Koti op 1 juli herdenken we de slavernij en vieren we de afschaffing. Het slavernijverleden laat diepe sporen na. Zo krijgen mensen van kleur nog elke dag te maken met ongelijkheid en racisme als gevolg van deze geschiedenis.
Welke rol speelde Nederland in de slavernij?
