Waarom zijn er Palestijnse vluchtelingen in Nederland?
Sinds de oprichting van de staat Israël in 1948 zijn veel Palestijnen op de vlucht.
In 1967 volgt er na de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook een tweede groep vluchtelingen.
In 1948 vluchten 750.000 Palestijnen uit de gebieden die tot de staat Israël zijn gaan behoren. Dit resulteert in de Nakba: de catastrofe.
Tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967 bezet Israël de Palestijnse gebieden Oost-Jeruzalem, de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Dit zorgt voor een tweede groep vluchtelingen. Ruim 400.000 Palestijnen slaan op de vlucht.
De meeste Palestijnse vluchtelingen bevinden zich in de regio. Er zijn vluchtelingenkampen in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever.
Ook in Jordanië, Syrië, Libanon, Egypte en Irak wonen veel Palestijnen.
De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties neemt op 11 december 1948 resolutie 194 aan. De resolutie spreekt zich uit voor de terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen.
De resolutie wordt door Israël afgewezen. Het recht op terugkeer is tijdens vredesbesprekingen één van de grote knelpunten.
Palestijnen die naar andere Arabische landen moesten vluchten, zijn ook daar niet altijd veilig. Ze krijgen geen burgerschap of moesten vluchten voor een nieuwe oorlog.
Onder andere in Syrië woonden veel Palestijnen sinds 1948. Veel van hen moeten door het uitbreken van de oorlog opnieuw vluchten.
Waarom zijn er Palestijnse vluchtelingen in Nederland?
